lunes, julio 03, 2006

Despedida ¿?



Adiós, compañeros, adiós

Adiós, compañeros, adiós.
Hoy me despido de todos y brindo con un pisco-sour
por los buenos tiempos que pasamos,
por los tiempos compartidos entre vinilos y tragos.

Adiós, compañeros, adiós.
Es momento de abrazarnos. Ensalcemos la amistad:
Asturias, patria querida; Pamplona, el siete de julio;
las fiestas del Pilar; y la semana grande, que lo pasamos en grande.
Hoy, abandono el país, por una buena temporada.
Las cosas se pusieron feas. España va bien, dicen por ahí.

Adiós, compañeros, adiós.
Adiós, compañeros, adiós. Adiós, compañeros, adiós.
Necesito licores nuevos, conocer a mis suegros; aunque me quieran matar,
mañana me uno al carnaval en Salvador de Bahía: ¡así es la vida, la jodida!

Adiós, compañeros, adiós, y que les vaya bien bonito.
Les mandaré pronto un escrito con mi nuevo santo y seña.
Si no dan pronto conmigo, tengo celda fija en Venezuela, otra en Sin-Sin
que me recomienda mi amigo Johnny Cash, y la particular, en San Quintín.
Hoy, abandono el país, por una buena temporada.
Las cosas se pusieron feas. España va bien, dicen por ahí.


Adiós, compañeros, adiós. Adiós, compañeros, adiós.
Adiós, compañeros, adiós. Adiós, compañeros, adiós.

ENRIQUE BUNBURY

Será esta a última actualización??? Mmmm... quen sabe... agora mesmo penso que si... porque estou... (cabreada, decepcionada, triste, amargada, desilusionada, confundida... e... farta de tantas cousas....)
En fin... que vos vaia ben a todos e todas!!!!!!!!!
Beijinhos

viernes, junio 02, 2006

O que seria eu se tivesse sido...

Aí vai o inquérito que me convidou a fazer o Iván!!! Obrigada, é algo moi iteresante!! asi que... se gostades...

O que seria eu se tivesse sido...

* ... um mês: Agosto
* ... um dia da semana: sexta feira
* ... um momento do dia: a noite
* ... um planeta: o meu, hahaha (Neptuno)
* ... um animal: o tubarão
* ... um móvel: a cama
* ... uma bebida: Licor Café (tenho um problema!!)
* ... um instrumento musical: o baixo (hahaha, estou a brincar) a bateria
* ... uma fruita: o limão
* ... uma canção: “Los nadies” La Gran Orquesta Republicana
* ... uma matéria: a interpretação
* ... uma parte do corpo: os olhos
* ... um objecto: um livro
* ... uma comida: polvo (hahaha)
* ... um personagem animado: Kenny (Southpark) hehehe, estou maluca!!!
* ... um número: o 8
* ... um (auto)carro: Toyota Celica
* ... uma cidade: mmmm.... Compostela ou Lisboa??? (não sei!)
* ... uma dor: a hipocrisia
* ... um mar: de lágrimas (hahaha)
* ... um idioma: o nosso!!!!!
* ... uma flor: uma rosa preta
* ... uma cor: preto ou vermelho??? (não posso decidir)
* ... um verbo: gostar!
* ... uma estação do ano: a Primavera
* ... uma prenda de vestir: uma camisa preta!!!
* ... um livro: um de Bukowski (hahaha)
* ... um país: o dos sonhos
* ... um lugar: qualquer com boa companhia
* ... um desporto: o Basketball
* ... um filme: Amélie
* ... uma marca: Feito a mão (hahaha)
* ... uma série: House
* ... uma página web: as dos meus colegas!!!!!!
* ... um sabor: a canela
* ... um signo do zodíaco: o meu, o Leão
* ... um perfume: o do corpo de.....

Estou fatal!!!!!!!!!!

martes, mayo 30, 2006

De festa cos Banda Banda Bassotti










Como comprobades, últimamente teño a movida esta moi moi abandonada!!!! A verdade é que porque non sei que poñer, e q hai tantas cousas..... en fin, xa sabedes como é a miña vida.... axetreadísima, cada semana hai algunha historia q contar... pero son tan vaga.....
E hoxe estou agotada, así q hoxe tampouco vou facer un comentario en condicións........ simplemente q a semana pasada foi a HOSTIA!!!!!!!!!!!! O martes concerto dos Banda Bassotti na Iguana (non tiña pensado ir, mais....non me arrepinto porque paseino xenial, obrigada Dani e Antía por me acoller, hehehe) e claro ó final até as mil.... cos da banda na furgo por Vigo, incrible!!!! E.. ó día seguinte.... exame as 9 e clase até as 3!!! E o sábado...... FESTIVAL SILLEDA ROCK (Su Ta Gar, Soziedad Alcoholika, Banda Bassotti e Def Con Dos) .... sen palabras!!!!!! (Lucía, Aída, Tania e eu dándoo todo) Sobre todo no de Banda Bassotti, en primeirísima fila pegándonos de hostias, gritando.... en fin..... e despois de festa cos da banda nunha discoteca (que ben se portaron con nós, sobre todo un deles -Michele-, hehehe). Ainda non o creo!!!! Ahhh, e outra baqueta máis para a colección!!!! Así sen máis deixo as fotos q é o interesante!!!! E agora a estudar/traducir/interpretar... q é o q toca!!!

domingo, mayo 14, 2006

Dime qué hice ayer!!!


















Co permiso do Fedelho (porque esta é a súa canción) hehehe, utilízoa para explicar todas esas noites nas que o alcohol se apodera de nós!!!
Como por exemplo a de onte.... vaia risas!!! Eu non ía saír, pero.... xa se sabe, empezas cunhas birras e.... acabas con infinitos cubatas!!!
A Sofi, Zin e eu no Bar Tolo bebéndo e sen parar de falar e de rir...... Anghara bailando (ou algo) e..... aparece toda a tropa (o Dáni, Milhão, Aris, Iván, Iago, David...) e claro máis risas, conversas de todo tipo....e...... chegamos ó Ras... (seguimos bebendo e falando), putéanme porque non son capaz de por cara seria..... e......


DIME QUÉ HICE AYER

Paseaba por la calle mirándome los pies
de repente alguien me dijo:
Oye, tú estás bien??
Tú sabes lo que pasa,
No has parado de beber
He venido a que me cuentes lo qué hice ayer

Dime qué hice ayer
Paseaba por la calle solo
Dime qué hice ayer
Hostia no lo sé

Dime qué hice ayer
Dime qué hice ayer
Dime... qué hice ayer

Ska Ska Ska

LA GRAN ORQUESTA REPUBLICANA

Sofi és a hostia!!! As poucas veces que saimos xuntas este ano..... acabamos montándoa sempre!!!!!! Vaia par de dúas!!! (aí rememorando as nosas noites de Lisboa) Un día destes imos acabar mal.... quero dicir que calquer día pégannos unhas hostias...... porque facemos cada cousaaaa!!!! En fin.... aí deixo algunha foto coa Sofi (chofi). Fenómenaaaa!!! (no San Teleco, na esplanada da nosa Faculdade en Lisboa, no anuncio da TMN, e nunha das festas erasmus)
Prepárate que a próxima..... vai ser máis gorda!!!

martes, abril 25, 2006

Inevitable...


O desexo, a paixón, a forza interior, algo afincado no peito que me aflixe e me tolea...
Todo empeza cunhas miradas, complicidade, silencio, contámonos intimidades, sorrisos... e ... agora, este é o momento, agora si! Xa non podemos esperar máis... non pensamos no antes nin no despois, desfrutamos do momento... caricias... bicos... mordiscos... escápome... agárrame... provocacións... aquí ninguén marca o paso... mirámonos, sorrimos de novo... nós non decidimos isto... ocorreu, sen máis, é unha forza que aparece cando lle da a gana e fai que pasen estas cousas... é inevitable... non hai queixume que poida emendar as oportunidades desaproveitadas, así que... aproveitamos esta oportunidade... non houbo preomesas, nin esixencias... ocorreu... e volveu a ocorrer... e quen sabe se ocorrerá de novo... e tras o incendio provocado, abandonámonos... os dous radiantes de felicidade ou de satisfacción... quen sabe...


(A qué velocidad escapa lo que damos por perdido, lo que creíamos caido del cielo?
Quique González)
(No estoy bien en ningún sitio, nadie entiende lo que digo
Carlos Chaouen)
(Siempre he preferido un beso prolongado, aunque sepa que miente, aunque sepa que es falso
Héroes del Silencio)

domingo, abril 23, 2006

Viaxe a Sevilla e Madrid
























Olá a todos!!!! Xa sei que teño que actualizar pero é que ultimamente ando moi vaga e moi liada, literalmente, hehehe!
Pois si, a miña viaxe a Sevilla (reencontro co Rodri -Pishaa-) e Madrid (reencontro co Pablo, Guille e Rober) foi boísima!!! Foron cinco días moi moi intensos e aproveitéinos ó máximo!!!
Sevilla sorprendeume para ben, gustoume moito, sobre todo o rollo de saír de cañas ou viños e tapitas, hahaha. Basicamente o que facíamos todos os días era saír a patear toda a cidade o Rodri e eu, e entre visitas e pateos, tapitas e cañitas.... (por certo, algunhas tapas boíiiiisimas, e o viño de laranza tamén me gustou moito); e pola noite saír por suposto (moi de postureo, pero paseino moi moi ben), sobre todo o primeiro día, porque pillámos unha cogorza.... e os colegas do Rodri (Chechu, Tomy, el Gómez, Juanan e Nando) todos de putísima madre, portáronse xenial e non parei de rir, TIENEN TÓ EL ARTE!!! Algo que teño que dicir é que son a hostia de grasiosos, falan moitísimo e non paran de contar historias coas que te partes!!! Tamén coñecín á moza do Rodri (Blanquita) que me pareceu moi boa tía e fan moi boa parella, pero.... polo de agora non te cases Pishaa..... hehehehe.
E en Madrid tamén xenial, de cañas tó o día.... Cando cheguei quedamos os tres (Guille, Pablo e eu) e non paramos de falar e lembrar historias do noso ano en Lisboa. E ó día seguinte ríndonos do ben que fai de camarero o Rober no seu restaurante, vaia risas, pobriño!!! Joe, como botába de menos estar con eles...
Gracias por todo Rodri!!!!! E a ti tamén Pablo!!! E ós demais tamén...
Aquí tedes algunha foto da viaxe de reencontro Erasmus. (Rober, Eu co Pablo tó traxeado, Pablo e Guille; Blanquita e eu; eu no Alcázar; Rodri; eu co Chechu; Chechu, Rodri e Tomy; eu co Tomy; e eu na praza de Espanha)

miércoles, abril 05, 2006

Me piro vampiro!!!

Nun istante, marcho para Compostela, e ás 6 da mañá para SEVILLA!!!! Por fin vou ver o meu Pishaaaa (Rodri)!!!!
Sen máis
hahahaha
ala, a pasalo ben porque eu fareino de seguro!!!!
Beijinhos a todos os q pasades por aqi (ós q non queren escribir tamén)

viernes, marzo 31, 2006

Miradas.....
























Hai tantos tipos de miradas.... para min cada mirada é diferente, ningunha quere dicir a mesma cousa. Hai xente que di que hai miradas indefinidas ou indiferentes que non din nada, pero eu penso que todas as miradas xeran algún tipo de reacción, sensación ou sentimento!!!
Hai miradas moi moi claras, que todo o mundo asimila igual, pero normalmente cada mirada é diferente para cada persoa. Dependen do momento, da situación, do estado anímico... en fin, dependen de moitísimos factores...
Miradas....... intensas, sinceras, intrigantes, de felicidade, serias, de tristeza, de locura, ansiosas, interesadas, atentas, distraidas, nerviosas, directas, tímidas, de aburrimento, con carácter, de medo, de impotencia, con afecto, desconfiadas, doces, amargas, que atraen, ausentes, desequilibradas, estúpidas, de superioridade, de inferioridade, comprensivas, sensuais, enérxicas, raras, idiotas, indiferentes, que non din nada, que o din todo, inocentes, provocadoras, noxentas, interesantes, afirmativas, agradecidas, ambiciosas.......
Hai infinidade de miradas, aquí deixo algunhas(a miña prima, eu, Judit, Tania e eu, Lau, Lu, Robis, Dani e o Milhão) e que cada un decida o que expresa cada unha delas!!!!
Ala a practicar miradas, hahaha. Obrigada modelos!!!! Sen vós isto non sería posible!!! hehehe.

martes, marzo 21, 2006

Non desesperedes.....


Para todos os que me dicides: Actualizar, actualizar!!! Sintoo moito, pero é que ultimamente ando moi ocupada, hahaha, a verdade é que é broma, pero o que si é verdade é que estou vaga! Tiña moitas cousas que contar, pero..... a vagancia pode comigo!!!
Agora, vou facer unhas cousiñas, así que só vou deixar esta gran canción, que me fixo reflexionar sobre moitas cousas! É boísimaaaaaa!!!! Recoméndovos que escoitedes algo deles porque merece a pena! Obrigado Fedelho por me decubrires música moi interesante!!!!
Espero escribir pronto... pode que hoxe..... hahahaha

El miedo global

Los que trabajan tienen miedo de perder el trabajo.
Los que no trabajan tienen miedo de no encontrar nunca trabajo.
Quien no tiene miedo al hambre tiene miedo a la comida.
Los automovilistas tienen miedo de caminar y los peatones tienen miedo de ser atropellados.
La democracia tiene miedo de recordar y el lenguaje tiene miedo de decir.
Los civiles tienen miedo a los militares, los militares tienen miedo a la falta de armas, las armas tienen miedo a la falta de guerras.
Es el tiempo del miedo.
Miedo la mujer a la violencia del hombre y miedo del hombre a la mujer sin miedo.
Miedo a los ladrones, miedo a la policía.
Miedo a la puerta sin cerradura, al tiempo sin relojes, al niño sin televisión, miedo a la noche sin pastillas para dormir y miedo al día sin pastillas para despertar.
Miedo a la multitud, miedo a la soledad, miedo a lo que fue y a lo que puede ser, miedo de morir, miedo de vivir.

La Gran Orquesta Republicana

martes, marzo 07, 2006

Outro artigo do Pérez-Reverte...

Por qué van a ganar los malos . Occidente les parece –y es– débil y miserable. Nos van a reventar con nuestras propias contradicciones

De la movida mahometana me quedo con una foto. Dos jóvenes tocados con kufiyas alzan un cartel: Europa es el cáncer, el Islam es la respuesta. Y esos jóvenes están en Londres. Residen en pleno cáncer, quizá porque en otros sitios el trabajo, la salud, el culto de otra religión, la libertad de sostener ideas que no coincidan con la doctrina oficial del Estado, son imposibles. Ante esa foto reveladora –no se trata de occidentalizar el sano Islam, sino de islamizar un enfermo Occidente–, lo demás son milongas. Los quiebros de cintura de algunos gobernantes europeos, la claudicación y el pasteleo de otros, la firmeza de los menos, no alteran la situación, ni el futuro. En Europa, un tonto del haba puede titular su obra Me cago en Dios, y la gente protestar en libertad ante el teatro, y los tribunales, si procede, decidir al respecto. Es cierto que, en otros tiempos, en Europa se quemaba por cosas así. Pero las hogueras de la Inquisición se apagaron –aunque algún obispo lo lamente todavía– cuando Voltaire escribió: «No estoy de acuerdo con lo que usted dice, pero lucharé hasta la muerte para que nadie le impida decirlo».
Aclarado ese punto, creo que la alianza de civilizaciones es un camelo idiota, y que además es imposible. El Islam y Occidente no se aliarán jamás. Podrán coexistir con cuidado y tolerancia, intercambiando gentes e ideas en una ósmosis tan inevitable como necesaria. Pero quienes hablan de integración y fusión intercultural no saben lo que dicen. Quien conoce el mundo islámico –algunos viajamos por él durante veintiún años– comprende que el Islam resulta incompatible con la palabra progreso como la entendemos en Occidente, que allí la separación entre Iglesia y Estado es impensable, y que mientras en Europa el cristianismo y sus clérigos, a regañadientes, claudicaron ante las ideas ilustradas y la libertad del ciudadano, el Islam, férreamente controlado por los suyos, no renuncia a regir todos y cada uno de los aspectos de la vida personal de los creyentes. Y si lo dejan, también de los no creyentes. Nada de derechos humanos como los entendemos aquí, nada de libertad individual. Ninguna ley por encima de la Charia. Eso hace la presión social enorme. El qué dirán es fundamental. La opinión de los vecinos, del barrio, del entorno. Y lo más terrible: no sólo hay que ser buen musulmán, hay que demostrarlo.
En cuanto a Occidente, ya no se trata sólo de un conflicto añejo, dormido durante cinco siglos, entre dos concepciones opuestas del mundo. Millones de musulmanes vinieron a Europa en busca de una vida mejor. Están aquí, se van a quedar para siempre y vendrán más. Pero, pese a la buena voluntad de casi todos ellos, y pese también a la favorable disposición de muchos europeos que los acogen, hay cosas imposibles, integraciones dificilísimas, concepciones culturales, sociales, religiosas, que jamás podrán conciliarse con un régimen de plenas libertades. Es falaz lo del respeto mutuo. Y peligroso. ¿Debo respetar a quien castiga a adúlteras u homosexuales? Occidente es democrático, pero el Islam no lo es. Ni siquiera el comunismo logró penetrar en él: se mantiene tenaz e imbatible como una roca. «Usaremos vuestra democracia para destruir vuestra democracia», ha dicho Omar Bin Bakri, uno de sus los principales ideólogos radicales. Occidente es débil e inmoral, y los vamos a reventar con sus propias contradicciones. Frente a eso, la única táctica defensiva, siempre y cuando uno quiera defenderse, es la firmeza y las cosas claras. Usted viene aquí, trabaja y vive. Vale. Pero no llame puta a mi hija –ni a la suya– porque use minifalda, ni lapide a mi mujer –ni a la suya– porque se líe con el del butano. Aquí respeta usted las reglas o se va a tomar por saco. Hace tiempo, los Reyes Católicos hicieron lo que su tiempo aconsejaba: el que no trague, fuera. Hoy eso es imposible, por suerte para la libertad que tal vez nos destruya, y por desgracia para esta contradictoria y cobarde Europa, sentenciada por el curso implacable de una Historia en la que, pese a los cuentos de hadas que vocea tanto cantamañanas –vayan a las bibliotecas y léanlo, imbéciles– sólo los fuertes vencen, y sobreviven. Por eso los chicos de la pancarta de Londres y sus primos de la otra orilla van a ganar, y lo saben. Tienen fe, tienen hambre, tienen desesperación, tienen los cojones en su sitio. Y nos han calado bien. Conocen el cáncer. Les basta observar la escalofriante sonrisa de las ratas dispuestas a congraciarse con el verdugo.

sábado, marzo 04, 2006

Duendecillas!!!

















Si, eramos DUENDECILLAS, nada de Peter Pan ou piratas, hehehe. É o que ten facer o disfrace o mesmo día, hahaha; pero eu creo que quedou bastante ben!
O xoves pola tarde quedamos todas no piso para facer os patucos e o gorriño de duendes, ahí xa comezaron as risas.... o xeito que temos case todas de coser.... en fn, lamentável!!!! hahaha. E na, despois de cear.... xa estabamos todas (María, Vane, Eli, Noelia, Lau Lu e eu) poñéndonos o disfrace, pintándonos a cara.... e comenzando a beber!!! Había moitísima sangría, pero con tanta movida de pintarnos e coser os patucos ós zapatos..... non bebemos moito, pero estabamos todas contentas igual. E as 2.30 ou así, cando xa estabamos preparadas para sair.... chega a vella do piso de abaixo rayándonos a cabeza que ía chamar a policía..... buahhhh que baixón!!!!!!!!! E alá marchamos para o Bartolo, cos cascabeis sen parar de soar.... (diossss!!! ese clin clin, que non se quita da cabezaaaaaa!!! hahaha). Joe, q palo chegar ó Bartolo e nin dios disfrazado!!! Todo o mundo mirando pa nós!!!
Despois fomos ó Anghara e tampouco había ninguén disfrazado, pero a nós dabanos o mesmo e puxémonos a bailar facendo soar os nosos cascabeis, hahaha. Chegaron o Peter e o David, que me quitou o gorriño, e xa quedei toda a noite sen medio disfrace!!! Pero non me importou porque estaba ocupada, hahaha!!!
Pouco máis tarde, chegaron os Chiquiprecios!!! hahaha. O Dani, Milhão, Robis, Aris, Iván, Iago, Bea e non sei quen máis disfrazados de Chiquiprecios!!! Boíiiiisimo!!!!!
E na, pora do Planta porque estaba petado (q raro, haha), Glin Glo, outra vez porta do planta (botandonos as risas coas tonterías do Milhão e coas interpretacións do noso disfrace... hahaha), empanadilla e..... pa casa!!! Subindo Gran Vía co clin clin dos cascabeis todo o tempo, diosssssssssss!!!!!!!! Em fim, uma noite muito engraçada!!!

lunes, febrero 20, 2006

1º capítulo da viaxe a Lisboa!


















Coments das fotos: A Lau e eu "bailando a lo guarro" e máis fotos nosas na festa erasmus; todas en Cascais, ó pé da Boca do Inferno e diante da fonte do Mosteiro dos Jerónimos.
Quero contar a aventura en Lisboa coas miñas colegas de Vigo (Lu, Lau, Eli, Maria, Vane, Julia, Bettina e Manuela), pero a verdade é que non sei por onde empezar.... e que aconteceron tantas cousas..... e......... a última noite....... foi tan.... especial, surrealista, incrible!!! que case eclipsou todos os outros días, hahaha.Asi que...... vou comezar pola última noite!!!!!
Despois de pasar todo o día en bicicleta por Cascais, estabamos todas mortísimas, pero iso non era excusa para non sair, asi que duchámonos e fomos cear a un restaurante típico ó lado da pensión para despois poder facer o botellón nos nosos cuartos!!! Cando xa se estaba acabando o alcol, decidimos marchar para unha festa erasmus da que me falaran!!!
Coma sempre, apoderámonos dunha parte do local, e comezamos a bailar... sempre montándoa!!!! E claro, alí a bebida era barata asi q..... a bebeeeeer!!!!!!!!!!!!! Lu e eu empezamos con chupitos de tequila e así continuamos toda a noite....... Chupitos paquí chupitos palá, e ainda por riba o camarero cachondo invitándonos a máis....... E na, cando acabou a festa alá fomos para o LUX (unha discoteca na que se move o mellor do mellor de Lisboa, hahaha (iso din os tugas)); Eli, Lu e eu nun taxi montándoa e Lau e as outras no coche do camarero cachondo gay, que ó final resultou non ter nada de gay, (dígoo eu, hahahaha). Esperamos un ratiño na cola, entramos e fomos directas a pedir máis copas..... Eli e Lu foron ó baño, Lau e María falando cuns españois que xa coñeceran o martes, e eu falando portugués co camarero cachondo (Tiago)!! Ó pouco chega Eli pero Lu non, e todas preguntándonos onde estará...... esperamos e nada, non aparece. Continuamos cada unha ó seu.... pero eu seguíame a preguntar onde estará Lu, así que fun a dar unha volta co Tiago na procura de Lu.... pero na, así que pensamos que marchara pa casa e continuamos a festa.....
Bailando, bebendo e disfrutando do portugués..... até que pechan a discoteca. E á saída de casualidade, encóntrome con elas e lémbrolles a rúa da pensión porque cada unha tiña que disfrutar das últimas horas nesa incrible cidade........ Eu paseinas facendo unha curta viaxe até ó outro lado da cidade, pasando pola Ponte 25 de Abril (disfrutando das espectaculares vista do Tejo e de Lisboa), vendo as tranquilas praias e ......... en fin, ó resto queda na miña memoria!!
Unha noite espectacular e inolvidable, como o resto da viaxe! Obrigada a todas!!!
Nos seguintes capítulos continuarán as historias da nosa viaxe (a miña volta) a Lisboa!!!